«Θεσμική συνείδηση»

alt

Γράφει ο Κώστας Τσιάρας

Από το 2009 και μετά ο πολιτικός χρόνος κύλησε δραματικά. Η Ελλάδα βρέθηκε στο όριο της χρεοκοπίας και η διάσωσή της ήταν μια διαδικασία, η οποία δοκίμασε τις αντοχές του πολιτικού συστήματος. Είδαμε νέους πολιτικούς σχηματισμούς να αναδύονται, την ώρα που παραδοσιακά κόμματα έχαναν μεγάλο μέρος της πολικής τους επιρροής.

Γίναμε μάρτυρες ακραίων πολιτικών πρακτικών, που επιχείρησαν να τορπιλίσουν την πολιτική διαδικασία, ενώ είδαμε να δημιουργούνται πολιτικές συμμαχίες, που μέχρι πριν από μερικά χρόνια ήταν αδιανόητες. Την ίδια στιγμή η κοινωνία υπέφερε από τα αλλεπάλληλα μέτρα λιτότητας, που ναι μεν ήταν απαραίτητα για τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, έπλητταν, όμως, καίρια τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Πλέον, η χώρα γυρίζει σελίδα. Εκπληρώσαμε τις δεσμεύσεις της απέναντι στους εταίρους της και οι οικονομικοί δείκτες μας προϊδεάζουν για το τέλος της ύφεσης και την οριστική επιστροφή στην ανάπτυξη από το 2015 και μετά. Η πρόσφατη παράταση της συμφωνίας με την Τρόικα επιβεβαιώνει την κοινή μας ανάγκη να διασφαλίσουμε την ομαλή επιστροφή της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές, την ικανότητά της να σταθεί ξανά στα πόδια της, χωρίς αστερίσκους.
Σειρά τώρα έχουν οι θεσμοί. Δυστυχώς η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας παρά την μεγάλη παρακαταθήκη των ευρύτατων συναινέσεων, έγινε θύμα μικροπολιτικών επιδιώξεων, κινδυνεύοντας να παρασύρει και τη συνταγματική αναθεώρηση,  που τόσο πολύ ανάγκη έχει η χώρα. Όλοι διαπιστώνουν το έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς.  Μια διαδικασία, που οφείλει να παρακινεί το πολιτικό σύστημα σε ένα μίνιμουμ πολιτικής συνεννόησης και συναίνεσης ως προς το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ένα πρόσωπο – θεσμός, που κατά τεκμήριο, υπάρχει για να συμβολίζει πάνω από όλα την ενότητα του Έθνους.
Είναι επομένως μια από εκείνες τις ύψιστες στιγμές στην λειτουργία του Κοινοβουλίου, που φέρνουν τους βουλευτές, ως αντιπροσώπους τους Έθνους, προ της προσωπικής τους πολιτικής ευθύνης. Αυτή ακριβώς η στάση που θα τηρήσει  ο καθένας, υπαγορεύεται από τη δική του θεσμική συνείδηση, την δική του ερμηνεία απέναντι σε όλα αυτά που έχουν συμβεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και στην πεποίθηση για το ποιος δρόμος είναι αυτός που μπορεί να μας οδηγήσει σε ασφαλείς προορισμούς.
Με τα δεδομένα να είναι γνωστά και τις πολιτικές δυνάμεις να έχουν πάρει θέσεις, είναι γενική πεποίθηση, πως πλέον καλό είναι να μιλήσουν οι συνειδήσεις. Η ακραία πολιτική αντιπαράθεση δεν βοηθά κανέναν, πόσο μάλλον όταν δημιουργεί συνθήκες πολιτικής οξύτητας που οδηγούν τη χώρα στην αβεβαιότητα μιας πιθανής ακυβερνησίας . Όμως η κοινωνία δεν επιθυμεί την πολιτική αβεβαιότητα και η οικονομία δεν αντέχει την ακυβερνησία.  Εύχομαι και ελπίζω να σταθούν όλοι στο ύψος των περιστάσεων. Το χρωστάμε στην κοινωνία και τους πολίτες που τόσο υπέφεραν τα τελευταία χρόνια.

Απόψεις

Not id article

Σαν Σήμερα

Ανατ.: 07.45
Δύση: 16.59
Σελήνη
17 ημερών
1502
Με συνθήκη μεταξύ Βενετίας και Τουρκίας, η Πελοπόννησος περιέρχεται στην Τουρκία.
1821
Ανεπιτυχής επίθεση των Ελλήνων επαναστατών στο Ναύπλιο.
1943
Οι Γερμανοί επανέρχονται στην Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, τη λεηλατούν και στη συνέχεια την παραδίδουν στις φλόγες.

Πρωτοσέλιδα

Ανέκδοτο

Ο ηλεκτρολόγος, ο μηχανικός και ο κομπιουτεράς

Τρεις φίλοι στο αυτοκίνητο

Τρεις φίλοι, ένας ηλεκτρολόγος, ένας μηχανικός κι ένας κομπιουτεράς πάνε μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Κάποια στιγμή το αυτοκίνητο κάνει έναν περίεργο θόρυβο και σταματάει.
Αρχίζουν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει και να προσπαθούν να βρουν μια λύση, οπότε λέει ο ηλεκτρολόγος:
«Πιστεύω ότι φταίνε τα ηλεκτρικά που χάλασε το αμάξι!»
Ο μηχανολόγος το σκέφτεται για λίγο και λέει:
«Εγώ λέω ότι το πρόβλημα είναι μηχανολογικό!»
Κι έρχεται η σειρά του κομπιουτερά και λέει:
«Εγώ λέω ότι πρέπει να βγούμε και να ξαναμπούμε, μήπως τρέξει!»