58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου: Κάδρο στην ψυχή και στο σώμα

altΕνα από τα κεντρικά μότο του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει να κάνει με την κινηματογραφική έννοια του κάδρου: με όσα αυτό αναδεικνύει, αλλά, κυρίως, με όσα αφήνει απέξω, λειτουργώντας έτσι σαν επιλεκτικό παράθυρο που βλέπει στην αληθινή ζωή.Αυτό το καλλιτεχνικό –αλλά όχι μόνο– θέμα εξερευνούν οι όμορφες αφίσες και τα σποτ του Φεστιβάλ, αυτό συμπεριέλαβαν και οι επικεφαλής του, Ελίζ Ζαλαντό και Ορέστης Ανδρεαδάκης, στους χαιρετισμούς τους κατά την τελετή έναρξης το βράδυ της Πέμπτης. 
 
Και βέβαια δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί καταλληλότερη ταινία για την αρχή του Φεστιβάλ από την «Ψυχή και το Σώμα» της Ουγγαρέζας Ιλντιγκο Ενιέντι – ένα φιλμ ακριβώς για εκείνους που συνήθως κινούνται εκτός των κεντρικών «κάδρων» της καθημερινότητας.
Η βραδιά, πάντως, στο κατάμεστο «Ολύμπιον» είχε γενικότερα ενδιαφέρον. Οι διοργανωτές του Φεστιβάλ θέλησαν φανερά φέτος να στρίψουν το «πλοίο» προς νέες κατευθύνσεις, εισάγοντας διάφορα (επιφανειακά αλλά και επί της ουσίας) στοιχεία που το ξεχωρίζουν από το παρελθόν. Κάπως έτσι η κεντρική παρουσίαση της τελετής έναρξης έγινε στη νοηματική γλώσσα, με την «κλασική» φωνητική περιγραφή να έρχεται δεύτερη, ως επεξήγηση, σε μια κίνηση που προαναγγέλλει τις καθολικά προσβάσιμες προβολές της 58ης έκδοσης του Φεστιβάλ. Επιπλέον, ιδιαίτερη μνεία έγινε στον τρόπο οργάνωσης του διαγωνιστικού τμήματος, το οποίο φέτος για πρώτη φορά γίνεται θεματικό, κινούμενο γύρω από το φιλοσοφικό «Ρίζωμα» της Γαλλίδας διανοούμενης Σιμόν Βέιλ.Οπως είπαμε, όμως, το... μενού είχε και ταινία. Συγκεκριμένα, το βραβευμένο με τη Χρυσή Αρκτο του Βερολίνου «Η Ψυχή και το Σώμα», την πιο όμορφη, ίσως, κινηματογραφική ιστορία αγάπης που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Απόψεις

Not id article

Σαν Σήμερα

Ανατ.: 07.22
Δύση: 17.05
Σελήνη
3 ημερών
1915
Ισχυρή αγγλογαλλική ναυτική μοίρα καταλαμβάνει τη Μήλο.
1940
Ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει το Λεσκοβίκι και την Κορυτσά και καταλαμβάνει τους ορεινούς όγκους Μόροβα και Ιβάν.

Πρωτοσέλιδα

Ανέκδοτο

Γέροι 120 χρονών και πάνω

Ήταν ένας δημοσιογράφος και πήγε σε ένα ορεινό χωριό.
Μόλις έφτασε στο χωριό ρωτάει έναν περαστικό :
- "Έχω ακούσει ότι ζει εδώ ένας γέρος 120 χρονών. Είναι αλήθεια;"
- "Ναι αλλά σπάνια μπορείς να τον βρεις."
- "Γιατί; Επειδή μήπως ζει στο βουνό;"
- "Όχι επειδή δεν τον αφήνει να βγει έξω ο πατέρας του."