Ειδήσεις

Χριστούγεννα: Συμβολισμοί πίσω από τα έθιμα του Δωδεκαήμερου

Συνήθειες από την αρχαία Ελλάδα που άντεξαν 2.500 χρόνια και συνοδεύουν τα έθιμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, συμβολισμοί που προέρχονται από τον μυθικό φοίνικα που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του και παγανιστικά στοιχεία που συνδέθηκαν με την καθημερινότητα των ανθρώπων κάθε τόπου, αναβιώνουν τις ημέρες του Δωδεκαήμερου και κρύβονται καλά πίσω από τη φωτιά και τις μεταμφιέσεις.

Αυτά τα δύο στοιχεία, άλλωστε, κυριαρχούν σε κάθε έκφραση της τοπικής παράδοσης και λαογραφίας της Μακεδονίας κατά τις γιορτινές μέρες.
«Υπάρχουν κάποια πράγματα ή μέσα που είναι διαχρονικά και μπορεί κάποιος να τα εντοπίσει σε πολλές κοινωνίες, όπου υπάρχει εορτασμός. Ένα από αυτά είναι η φωτιά που συμβολίζει το καινούριο, τη νέα αφετηρία, το καθαρτήριο, την ευετηρία, την καλοχρονιά» εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο Γιώργος Μελίκης, δημοσιογράφος, ιστορικός και λαογράφος. Ενδεικτικά παραθέτει το παράδειγμα του μυθικού φοίνικα, στο οποίο με πολύ παραστατικό τρόπο από τη φωτιά γεννιέται πάλι η ζωή. «Η φωτιά είναι κυρίαρχο μέσο στο λειτουργικό που επιτελείται σε όλα αυτά τα δρώμενα και σε όλες αυτές τις εκφάνσεις της παράδοσης που έχουν σχέση με τον εορτασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Τα τζάκια είναι αναμμένα και στη σχετική σημειολογία συνυπάρχουν η πρακτική πλευρά της ζεστασιάς αλλά και η ζεστασιά της ψυχής, στο επίκεντρο ενός σπιτιού, την αρχαία εστία όπου εκτυλίσσονται τα περισσότερα δρώμενα» αναφέρει.
Στο ίδιο σημείο, στην εστία, οι νοικοκυρές φτιάχνουν ένα κομμάτι ζυμάρι και ψήνουν καλικάντζαρους την παραμονή των Χριστουγέννων. Τους κρεμάνε πίσω από την πόρτα και όταν φωτιστούν τα νερά στα Φώτα τους θάβουν στο χωράφι και με αυτούς θάβουν και όλα τα κακά πράγματα και τις «ματσακωνιές» που κάνουν οι καλικάντζαροι με τις σκανδαλιές τους. Τότε κι αυτοί γίνονται χθόνιες δυνάμεις που για ένα χρόνο θα παραμείνουν μέσα στη γη και την επόμενη χρονιά, την ίδια εποχή, θα εμφανιστούν για να επιτελέσουν και πάλι το σκοπό τους που είναι η νίκη του φωτός επί του σκότους.
Τις ίδιες μέρες, τα μέλη μιας οικογένειας αλλά και οι επισκέπτες του σπιτιού για τα κάλαντα παίρνουν χοντρό αλάτι και το ρίχνουν στη φωτιά, ακολουθώντας όσα πρεσβεύει η λαϊκή ρήση «να γίνει νερό κι αλάτι» με σκοπό να λιώσουν όλα τα κακά και τα άσχημα. Την ώρα που το αλάτι πέφτει στη φωτιά όλοι κάνουν ευχές και λένε στον νοικοκύρη: «εδώ πολλά αρνιά, εδώ πολλά κατσίκια, πολλά άλογα και βόδια, μοσχαράκια, εδώ νύφες και γαμπροί και εγγόνια και παιδιά». Η ευχή τα συμπεριλαμβάνει όλα, λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μελίκης και τονίζει ότι σε αυτήν συνυπάρχουν τα υλικά αγαθά αλλά και οι χαρές των ανθρώπων, οι γάμοι, ο ερχομός ενός παιδιού και πολλά ακόμη. Γίνονται δε στο τζάκι, τη σόμπα, την εστία που έχει τη θέση του βωμού ο οποίος συνδέεται με την αρχαιοελληνική θεότητα της Εστίας και φιλοξενεί όλα τα μεγάλα γεγονότα της ζωής.
Στο τζάκι και την πυροστιά, άλλωστε, ψήνεται το Χριστόψωμο ενώ εκεί ανάβει και το Χριστόξυλο που θα καίει διαρκώς για δώδεκα μέρες. Από την καπνοδόχο βγαίνουν και τα καλά, δηλαδή οι ευχές που θα γίνουν αργότερα αρνιά, νύφες και γαμπροί και εγγόνια και τα κακά δηλαδή οι καλικάντζαροι που είναι ανεπιθύμητοι στα σπίτια.

Ένα έθιμο με ρίζες στα Παναθήναια
Με τη φωτιά συνδέεται επίσης το έθιμο με τα κλαδιά των δέντρων, κυρίως κέδρων, που κρατάνε τα παιδιά και λένε τα κάλαντα. Πάνω στα κλαδιά των δέντρων υπάρχει βαμβάκι ή άσπρο μαλλί που συμβολίζει την ευτυχία, την αγνότητα, το φως, την ευχή να μην υπάρχουν σύννεφα, να μην υπάρχει σκοτάδι. «Το έθιμο είναι πολύ αρχαίο και οι ρίζες του βρίσκονται στα Παναθήναια. Τότε είχε την ονομασία Ειρεσιώνη από τη λέξη είρος ή έριον που σημαίνει μαλλί προβάτου. Ήταν ένα κλαδί στολισμένο με λευκό μαλλί και συνόδευε μια παράκληση, αντίστοιχη με τα κάλαντα, για καλοτυχία» σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μελίκης. Στην αρχαιότητα τα κλαδιά αυτά τοποθετούνταν μπροστά στο ναό του θεού Απόλλωνα ή της θεάς Αθηνάς ενώ στις μέρες μας παραμένουν στα σπίτια και είτε καίγονται στη φωτιά είτε διατηρούνται για ένα χρόνο ώστε να καούν την επόμενη.
Από την άλλη πλευρά οι φωτιές στις πλατείες, όπου καίγονται οι κλαδαριές είναι ένα πολυσήμαντο έθιμο που αρχικά εξασφαλίζει το στοιχείο της κοινωνικής συνοχής καθώς γύρω από τη φωτιά μαζεύεται όλη η κοινότητα, γίνεται ένα πάνδημο και όλοι γλεντούν και χαίρονται τον ερχομό του Χριστού και του νέου έτους. Ταυτόχρονα με τη σημειολογική διάσταση και ερμηνεία η φωτιά συμβολίζει τη φάτνη που ζεσταίνει το θείο βρέφος και τα ζώα γύρω από αυτήν. Καίγονται επίσης τα κακά πνεύματα και μαζί τους κάθε τι αρνητικό που προέκυψε στην κλειστή μικρή κοινότητα του κάθε τόπου.
Τα ίδια στοιχεία εμφανίζονται και σε πολλές άλλες περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας διαφοροποιώντας την από τη νησιωτική χώρα όπου κύρια χαρακτηριστικά είναι τα καραβάκια που στολίζονται περίτεχνα για να συνοδεύσουν τα κάλαντα στις γειτονιές.

Περισσότερες λεπτομέρειες στη “kathimerini.gr” (εδώ)

Απόψεις

Not id article

Σαν Σήμερα

Ανατ.: 07.51
Δύση: 17.24
Νέα Σελήνη
1822
Επαναστατικά σώματα Κρητών καταλαμβάνουν την Μονή Αρκαδίου.
1827
Νικηφόρος μάχη των Ελλήνων κατά των Τούρκων στο Δίστομο της Λιβαδειάς.
1838
Στα Ιωάννινα απαγχονίζεται από τους Τούρκους ο νεομάρτυρας Γεώργιος από τα Γρεβενά.
1919
Ο Ελληνικός Στρατός διεξάγει σκληρές μάχες στη Χερσώνα της Μεσημβρινής Ρωσίας.
1923
Υπογράφεται η ελληνοτουρκική σύμβαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών.

Πρωτοσέλιδα

Ανέκδοτο

Τα δίδυμα...

Ένα χρόνο τώρα μια ξανθιά ήταν παντρεμένη. όταν μια μέρα πλησιάζει τον καλό της και άρχισε να χοροπηδάει.
Ο καλός της χωρίς να ξέρει πως να αντιδράσει άρχισε να χοροπηδάει και αυτός μαζί της. «γιατί είμαστε ευτυχισμένοι;» την ερώτησε.
«Γλυκέ μου έχω θαυμάσια νέα, είμαι έγκυος και θα είναι δίδυμα» απάντησε αυτή «πως το συμπέρανες αυτό;» ρωτάει ο καλός της «ήταν εύκολο» είπε η ξανθιά «πήρα από το φαρμακείο δυο τεστ εγκυμοσύνης και, και τα δυο βγήκαν θετικά»